ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: دادههای ثبتاحوال شهرستان گرمی موغان نشان میدهد که در دو دههی اخیر، روند مهاجرت از این شهرستان بهشدت صعودی بوده و در هر دورهی سرشماری بیش از هفت هزار نفر از جمعیت کاسته شده است.
رحمان ایمانی، رئیس اداره ثبتاحوال گرمی مغان در دی ماه سال گذشته در گفتوگو با خبرنگار ایرنا اعلام کرد بود:
«از سال ۱۳۷۵ تا امروز، جمعیت گرمی نهتنها رشد نکرده بلکه بیش از ۲۳ درصد کاهش یافته است. این یعنی در هر سرشماری، هزاران جوان و نیروی مولد، ناچار به ترک زادگاه خود شدهاند.»
به گفته او، نبود اشتغال پایدار، کمبود امکانات رفاهی و پزشکی و توزیع ناعادلانه اعتبارات از دلایل اصلی این مهاجرتهاست؛ مسائلی که موجب کاهش محسوس نرخ ولادت در منطقه نیز شده است.
گزارشهای محلی و رسانههای آذربایجان نشان میدهد که مهاجرت در گرمی، عمدتاً از نوع داخلی است؛ جوانان و خانوادهها به رشت، تهران، کرج و دیگر شهرهای مهاجرپذیر کوچ کرده و بخش بزرگی از آنان در حاشیهی شهرها سکونت یافتهاند.
مهاجرتهای فصلی نیز رایج است؛ بسیاری از جوانان تابستانها برای کار موقت به شمال یا پایتخت میروند و پاییز به زادگاه بازمیگردند.
بسیاری از شهروندان گرمی از استعدادهای بالقوهی منطقه سخن گفته و گلایه دارند که این ظرفیتها نادیده گرفته شده و حتی موقعیت استراتژیک مرزی گرمی (۹۳ کیلومتر مرز با جمهوری آذربایجان) به فرصت توسعه این منطقه از آذربایجان جنوبی بدل نشده است.
کاهش بیش از ۴۰ هزار نفری جمعیت گرمی و انگوت طی دو دههی اخیر، زنگ خطری جدی برای این منطقهی تاریخی و مرزی است. کارشناسان میگویند:
«اگر سرمایهگذاری و اشتغال پایدار ایجاد نشود، روند مهاجرت ادامه یافته و سیمای انسانی و فرهنگی گرمی مغان بیش از پیش آسیب خواهد دید.»
فعالان ملی تأکید دارند که محرومیت ساختاری و توزیع ناعادلانهی امکانات، نهتنها اقتصاد، بلکه بافت اجتماعی و هویتی آذربایجان را تهدید میکند.
