ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: ۱۹ آبانماه، سالروز درگذشت «صفرخان قهرمانیان» بود؛ مردی که بهخاطر عضویت در فرقه دموکرات آزربایجان بیش از ۳۲ سال زندان را تجربه کرد. سالها پیش، وقتی زندانبان به او گفت:
«آنقدر اینجا میمانی تا بپوسی!»
با لبخند پاسخ داد:
«من پوسیدنی نیستم… مردم پشت دیوارهای زنداناند.»
این جمله، امروز دوباره زنده شده است.
پروندهسازیها، بازداشتها و رفتارهای غیرقانونی علیه فعالین آزربایجانی، ظلمی آشکار است؛ ظلمی که برای سالها بر دوش مردم این سرزمین سنگینی میکند. فعالینی که در برابر این بیعدالتیها، برای حقوق انسانی، قضایی و درمانی خود دست به اعتراض و اعتصاب زدهاند. سکوت، تنها سفرهٔ ظلم را گستردهتر میکند.
تاریخ نشان داده است که اراده مردم – از طریق تظاهرات، اعتصابات، نافرمانی مدنی و فشار سیاسی – نقش تعیینکنندهای در تغییر وضعیت زندانیان سیاسی دارد. هیچ دیواری چنان بلند نیست که بتواند صدای عدالت را خاموش کند.
امروز نیز پشت درهای زندان اوین، همان اراده حضور دارد.
خانوادههایی خسته، اما مصمم؛ دلهایی لرزان، اما صدایی محکم.
فرزندانی که تنها به نام «آزربایجان» محکوم شدهاند، و پدر و مادرانی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.
دیوارها ترک خواهند خورد، تهدیدها فرو میریزند.
و مردم پشت دیوارهای زنداناند،
همان مردمی که «صفرخان» به آنها ایمان داشت.
«ارکین وطن اوغلو»
