ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: «آراز امان»، فعال آزربایجانی محبوس در زندان اوین روز چهارشنبه ۱۷ دیماه ۱۴۰۴، برای چندمین بار به بند ۲۰۹ اطلاعات زندان اوین منتقل شد تا تحت فشار قرار گرفته و به «اعترافات اجباری» و پروندهسازیهای جدید وادار شود.
مأموران اطلاعات با طرح سوالاتی شخصی و خانوادگی از او، از جمله درباره شکنجه، عدم رسیدگی پزشکی در زندان، ارتباط با سایر فعالین و اعتراضات خانوادهاش، سعی در تحت فشار گذاشتن وی داشتند.
تهدیدهای مأموران حتی به تبعید به زندان دیگر در شهر زاهدان و اجبار به شکایت علیه همپروندهایهایش نیز کشیده شد. در پایان این بازجوییها، آراز امان حتی مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.
خاطرنشان کنیم، انتقال مجدد آراز امان، فعال آزربایجانی، به بند ۲۰۹ اطلاعات زندان اوین بار دیگر ماهیت سرکوبگر و امنیتی جمهوری اسلامی را عیان میکند. این انتقال نه یک روند قضایی، بلکه بخشی از پروژهی سازمانیافتهی نهادهای امنیتی برای شکستن ارادهی فعالین آزربایجانی، تحمیل اعترافات اجباری و تولید پروندههای ساختگی است.
بازجویان اطلاعات با زیر سؤال بردن افشاگریهای او درباره شکنجه، محرومیت درمانی و اعتراض خانوادهاش، عملاً اعتراف میکنند که حتی صدای اعتراض یک مادر و ارتباطات اجتماعی یک فعال نیز برای این حکومت «جرم امنیتی» محسوب میشود.
تهدید به تبعید به زندان زاهدان و اجبار به اعلام برائت و شکایت از همپروندهایها، ادامهی همان سیاست نخنمای «تفرقه، ارعاب و حذف» است که سالها علیه فعالین آزربایجانی به کار گرفته شده است.
جمهوری اسلامی با اتکا به بازداشتگاههای مخفی، شکنجه، ضربوشتم و پروندهسازی، تلاش میکند مطالبات سیاسی و هویتی ملتها و شهروندان معترض را خاموش کند. اما این سرکوبها نه نشانهی قدرت، بلکه بیانگر بحران مشروعیت و ترس حاکمیت از گسترش آگاهی و مقاومت سیاسی است.
آنچه امروز بر آراز امان میگذرد، نمونهای از سرنوشت صدها زندانی سیاسی آزربایجانی است؛ زندانیانی که جرم اصلیشان مطالبهی کرامت انسانی، آزادی و حق تعیین سرنوشت است. سکوت در برابر این سرکوب، به معنای همراهی با ماشین سرکوب جمهوری اسلامی است و مسئولیت سیاسی و اخلاقی سنگینی را متوجه جامعه جهانی و افکار عمومی میکند.
