ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: تصاویری از مدرسه شهید قنبرپور [که البته اگر بتوانیم مدرسه خطاب کنیم] در شهرستان چاراویماق، گوشه‌ای از وضعیت تأسف‌بار زیرساخت‌های آموزشی را نشان می‌دهد. دیوارهای فرسوده، گچ‌های ریخته‌شده، اطراف تخریب‌شده پنجره‌ها و کف خاکی کلاس‌هایی که دانش‌آموزان باید در آن آینده خود را بسازند.
جمهوری اسلامی با چه پاسخی می‌تواند این وضعیت را برای دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان توجیه کند؟
حکومتی که سال‌هاست از قدرت، امنیت و دستاوردهای خود سخن می‌گوید، چرا در تأمین ابتدایی‌ترین امکانات آموزشی برای کودکان این سرزمین با چنین وضعیتی روبه‌روست؟ آیا حق دانش‌آموزان چاراویماق، چیزی فراتر از نشستن در کلاس‌های فرسوده، نفس‌کشیدن در محیطی نامناسب و تحصیل در شرایطی دور از شأن انسانی نیست؟
وقتی دیوار مدرسه فرسوده است و کف کلاس خاکی، دیگر نمی‌توان با شعارهای پرطمطراق از عدالت آموزشی سخن گفت. عدالت، پیش از هر چیز، باید در زندگی واقعی مردم و در کلاس درس کودکان دیده شود، نه فقط در سخنرانی‌های به اصطلاح مسئولین.
مسئولین جمهوری اسلامی و مدیران آموزش‌وپرورش باید به‌جای وعده‌های تکراری، درباره وضعیت این مدرسه پاسخ‌گو باشند و برای بازسازی و تأمین محیطی ایمن و شایسته اقدام فوری کنند.
دانش‌آموزان چاراویماق صدقه نمی‌خواهند. حق آن‌ها برخورداری از آموزش مناسب و مدرسه‌ای در شأن انسان است. آینده کودکان را نمی‌توان در میان دیوارهای فرسوده و روی کف خاکی به حال خود رها کرد.
