ابراهیم رشیدی: اگر هیچ مدیریتی وجود نداشت، شاید دریاچه اورمیه هنوز زنده بود

گادتب: مرتب درباره خشکی رودخانه‌هایی مانند جاجرود و خشکی سد کرج و کم آبی سدهایی مانند سد لتیان، عکس و فیلم و خبر تولید می‌کنند تا از خشکسالی و کم آبی تهران و اطراف آن بگویند و خوب می‌دانند که اگر سیصد سد به بزرگی سد لتیان را کنار هم می‌گذاشتند تازه به بزرگی دریاچه اورمیه می‌شد که با بی‌مسئولیتی خشکاندند.

در این قسمت از کره زمین پنج دریاچه دیده میشود که فقط دریاچه اورمیه خشکیده و این نشان می‌دهد که خشکسالی نمی‌تواند مقصر خشکی این دریاچه باشد و عامل انسانی بیش از هر چیزی تاثیرگذار بوده است.

دریاچه های وان و سوان در ترکیه و ارمنستان نزدیکترین دریاچه‌ها به اورمیه هستند که گاهی آب آنها از میانگین بلند مدت نیز بیشتر می‌شود و قطعا هوای عراق گرمتر از هوای حوزه آبریز دریاچه اورمیه است ولی دریاچه ثرثار (دریاچه شمالی تصویر) و دریاچه رزازه (دریاچه جنوبی تصویر) هنوز زنده‌اند و گرمایش زمین را نیز می‌توان از این اتهام مبرا دانست.

درباره کارآمدی و ناکارآمدی دولتهای حاکم بر این پنج دریاچه نیز باید گفت که ارمنستان و ترکیه مدیریت ممتد و تقریبا کارآمدی داشته‌اند ولی عراق از زمان حمله آن کشور به کویت و حمله آمریکا به آن کشور، مدیریت متمرکز و کارآمدی نداشته و در این ۳۵ سال همه چیز به امان خدا رها شده است. یعنی اگر ما هیچ مدیریتی در این کشور نداشتیم و همه چیز به امان خدا رها شده بود، احتمالا دریاچه اورمیه هنوز زنده بود. و مثل اینکه بجای خشکی اقلیم و ناکارآمدی باید از نوعی انتقام گیری سخت به میان بیاید.