ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: در قیام خرداد ۸۵ آزربایجان نیز، تبریز روز اول خرداد شروع کرد، دوم خرداد اورمیه ادامه داد و اردبیل در ششم خرداد ضربه نهایی و کاری را وارد کرد. آنهاییکه با روانشناسی اجتماعی اردبیل اشنا هستند با من همداستان خواهند بود که قیام ۲۳ مهر اردبیل نیز مانند قیام ۲۹ بهمن تبریز در اذهان این شهر ماندگار شده و باعث غرور آنها خواهد شد و دیگر مداحان و پیاده نظامهای حاکمان نخواهند توانست این شهر را با نام شور شیعی یا به ابزار سرسپردگی کارمندی در سیطره خود نگهدارند و این غول زیبای چراغ جادو بیدار شده است.
من از قیامی که صرفا دانشجویان در آن شرکت کرده باشند و بازاریان مشغول کسب و کار خودشان باشند خوشم نمیآید. از قیامی که هزینه آن بر بلوچستان و کردستان تحمیل شود و سمنان منتظر باشد تا حسن روحانی و احمدینژاد حکومت بعدی را نیز به ما تحمیل کند، بدم میآید. قیام باید فراگیر و از همه اقشار مردم باشد وگرنه تحریک نوجوانان با تکرار مداوم «دهه هشتادی، دهه هشتادی» و فرستادن آنها به میدانی که بیشتر قتلگاه است، در همه قوانین بشری کار نادرستی است و نباید کسی را که به سن قانونی نرسیده، برای شرکت در یک امر سیاسی و خطرناک تحریک کرد. هرچند این نوجوانان شجاع و نترسند ولی تحمل کیفر و مجازات را نخواهند داشت. زندان جای بسیار بدی برای این عاشقان زن، زندگی، آزادی است.
قیام ۲۳ مهر اردبیل از قیامهایی بود که بازاریهای از ساعتها قبل مغازههایشان را بسته بودند، پزشکان میدان سرچشمه نیز تعطیل بودند و همه آمده بودن تا بگویند که دیگر اجازه نمیدهیم تا ناپدری خانواده دخترانمان را بکشد. اتفاقا حضور دهه پنجاهیها در اردبیل پررنگ بود، زیرا اکثر آنها دخترانی همسن و سال همان دانشآموزان دارند و با والدین آنها همذاتپنداری میکنند که شاید فردا نوبت دختر ما باشد.
