ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: چند روز پیش چهار نفر از فعالان محیطزیستی آزربایجان که تنها خواستهشان دفاع از حیات دریاچهٔ اورمیه بود، برای گفتوگو با استاندار آزربایجان شرقی رفتند. نه سلاحی داشتند، نه شعاری بر ضد حاکمیت سر دادند، و نه چیزی جز نجات دریاچه طلب کردند. اما بهجای شنیده شدن صدایشان، نیروی انتظامی آنان را بازداشت و به ادارهٔ اطلاعات منتقل کرد. این ماجرا نه یک حادثهٔ تازه، بلکه ادامهٔ چرخهٔ سرکوبی است که دهههاست بر ملت ما تحمیل میشود.
خشک شدن دریاچهٔ اورمیه یک «حادثهٔ طبیعی» نبود. این نتیجهٔ سیاستی آگاهانه و سازمانیافته است، سدسازیهای حسابشده، انتقال آب به مناطق مرکزی و بیاعتنایی عامدانه به هشدارهای علمی. هدف روشن است: نابودی زیستمحیطی آزربایجان، وادار کردن مردم تورک به مهاجرت و تضعیف بافت اجتماعی و فرهنگی این سرزمین. در چنین شرایطی، حتی اعتراض مدنی به نام محیطزیست نیز تحمل نمیشود، زیرا ریشهٔ مسئله سیاسی و هویتی است.
روی کار آمدن چهرههایی مانند پزشکیان نیز چیزی را تغییر نمیدهد. او، همچون بسیاری دیگر، تنها در چارچوب ساختاری حرکت میکند که فلسفهٔ وجودیاش انکار ملتها و تمرکز قدرت در مرکز فارسمحور است. همان ساختاری که دریاچه را خشک کرد، معادن سونگون را غارت کرد و زبان تورکی را مسئلهدار ساخت. انتظار اصلاح در چنین سیستمی چیزی جز فریب نیست.
این بازداشتها پیامی روشن دارند، “حتی اگر فقط از محیطزیست بگویی، حتی اگر از حق حیات و آب و خاک دفاع کنی، باز هم جرم تو این است که تورک هستی و از سرزمین آزربایجان دفاع میکنی” . سرکوب ادامه دارد، چون پروژهٔ خشکاندن اورمیه هنوز ناتمام است. واقعیت را باید بارها تکرار کرد *ساختاری که خود عامل نابودی است، هیچگاه نمیتواند ناجی باشد.*
