ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: حئران گدیگی(گردنه حیران)،منطقهای با طبیعت بکر و هوای مطبوع در جاده میان اردبیل و آستارا، تصویری روشن از دو رویکرد متفاوت در دو سوی مرز است. در جمهوری مستقل آذربایجان، طبیعت حفظ شده، جنگلها سالم مانده و از هرگونه ساختوساز و تصرف جلوگیری شده است. اما در این سوی مرز، چهرهی حیران دیگر شباهتی به آن طبیعت شگفتانگیز گذشته ندارد. درختان قطع شده، ویلاها جای جنگل را گرفتهاند و زمینهای متعلق به منابع طبیعی به املاک شخصی افراد ذینفوذ بدل شدهاند.
به گزارش “صفحه اطلاع رسانی عباس لسانی”، زمینخواری در گردنه حیران سالهاست با مشارکت افرادی انجام میشود که خود ناظر بر حفظ منابع طبیعیاند. این منطقه نمونهای روشن از فساد ساختاری و نفوذ مافیای قدرت در بدنهی حاکمیت است؛ افرادی که نهتنها با قانون روبهرو نمیشوند، بلکه از پشت پرده بر اجرای آن نیز تأثیر میگذارند.
با وجود هشدارها و گزارشهای مکرر، قوه قضاییه نتوانسته با این تخلفات برخورد مؤثری داشته باشد. محسنیاژهای در سال ۱۳۹۴ اعلام کرده بود که بیش از دو هزار هکتار از اراضی گردنه حیران در معرض تصرف است، که از این میان حدود هزار هکتار متعلق به منابع طبیعی است. حتی اگر بخش دیگری از زمینها جزء مستثنیات باشد، باز هم گسترهی تصرفات غیرقانونی نگرانکننده است.
عزتالله یوسفیان ملا، نمایندهی وقت مجلس، در گفتوگویی با خبرگزاری «خانه ملت» اعتراف کرده بود که «بیشتر زمینخواریها توسط همان نهادهایی صورت میگیرد که باید با متخلفان برخورد کنند». این سخن، به روشنی از عمق فساد و نفوذ شبکههای قدرت در روند تخریب طبیعت پرده برمیدارد.
گردنه حیران امروز نهتنها قربانی ویلاسازی و سوداگری شده، بلکه نماد بیتفاوتی ساختارهای نظارتی و قضایی در برابر چپاول منابع طبیعی نیز هست. در حالیکه سوی دیگر مرز با سیاستی روشن از جنگلها حفاظت میکند، اما در اینسو، طبیعت آذربایجان جنوبی، نه تنها قربانی منفعتطلبی و تبانی صاحبان قدرت و ثروت در جغرافیای موسوم به ایران است بلکه نگاه تبعیض آمیز در راستای سیاست زمین سوخته بر علیه ملت تورک آذربایجان نقش به سزایی در نابودی عمدی منابع طبیعی ایفا می کند
