ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: «بابک (باقر) حاجی‌زاده»، فعال آزربایجانی محبوس در زندان اوین، در غم از دست دادن مادرش می‌سراید، با چشمانی گریان و قلبی پر از حسرت، بی‌آنکه حتی اجازه داشته باشد در دفن و مراسم تشییع جنازه او حضور یابد:
«منه یانان بیر آنام دیر، اوندان یازاندا
سطیرلر اوتانیر آیریلیق یاراسیندان»
این شعر فراتر از یک مرثیه شخصی است؛ فریادی سیاسی است علیه نظامی که انسانیت و حق اولیه ملاقات با خانواده را سلب می‌کند. این صدا، انعکاسی است از درد هزاران خانواده‌ای که فرزندانشان قربانی بی‌عدالتی، سرکوب سیاسی و زندان‌های طولانی‌مدت شده‌اند. مادری که در این شعر می‌سوزد، نماد مقاومت و مظلومیت مردمی است که سیاست‌های ظالمانه حاکمیت، آنها را از نزدیک‌ترین تعلقات انسانی‌شان محروم کرده است.
این شعر، پیام‌دهنده‌ای خاموش اما رسواکننده است: تا زمانی که عدالت برقرار نشود و حق آزادی بیان و ملاقات با خانواده‌ها محترم شمرده نشود، اشک مادران و فریاد فرزندان، سند زنده بی‌عدالتی باقی خواهد ماند.
