ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: تبریز، مهد سیاست و قلب آزربایجان، گواه پارادوکسی تلخ و غیرقابلانکار است: ارمنی در مدارس خویش از حق آموزش به زبان مادری بهرهمندند، اما اکثریت مطلق آزربایجانیهای همین شهر، در دیار خود با زبان مادریشان بیگانه نگه داشته شدهاند.
این تبعیض آشکار، نقد حقوق اقلیتها نیست؛ بلکه رسواکننده یک سیاست دوگانه و توجیهناپذیر است. چگونه زبانی که شناسنامه و هویت میلیونها انسان است، پشت درهای بسته مدارس خفه میشود، اما همان حق برای دیگری محترم شمرده میشود؟
اصل ۱۵ قانون اساسی سالهاست روی کاغذ خاک میخورد. محروم کردن کودکان از تحصیل به زبان مادری، چیزی جز ترور نرم یک فرهنگ و بیگانه ساختن یک نسل با ریشههای خویش نیست.
حق آموزش به زبان مادری امتیاز یا صدقه نیست، حقی است حیاتی، طبیعی و غیرقابلسلب. زبانی که هزاران سال تاریخ را بر دوش کشیده، نباید در خانه کنج عزلت بگزیند، این نابرابری ساختاری سالیان سال هست در ایران در حال اجرا شدن هست
