GADTB Güney Azərbaycan Demokratik Türk Birliyi
GADTB: İctimai fəal Safiyə Qarabaği Zəncan şəhərində Behişt-Zəhranın bir hissəsinə səfəri zamanı dey ayı 1404-cü il etirazlarından sonra yaxınlarını itirmiş ailələrin yaşadığı dərin acını əks etdirən təsirli müşahidələrini paylaşıb. Onun təsvirində qəbiristanlığın sükutu anaların göz yaşları ilə birləşir.
“Ərk” Cəmiyyətinin məlumatına görə, Qarabaği qışın bir günündə qara geyimli ailələrin övladlarının məzarları başında dayanaraq pıçıltı ilə vida sözləri söylədiyini qeyd edir. “İlya Ocaqlu”nun anası oğlunun məzarı yanında əlində gül tutaraq onu bəzən öpür, bir qədər kənarda isə yaxın zamanda övlad itkisi yaşamış iki gənc qadın səssizcə ağlayırdı.
Qarabaği, üzərində daş olmayan və “İman Əzizi” adına aid edildiyi deyilən bir məzardan da bəhs edir; iştirakçıların sözlərinə görə, bu ad rəsmi siyahılarda yer almayıb. Həmçinin “Cavid Rzayi”nin ailəsinin oğullarının məzarı yanında dayanması, onun ifadəsi ilə desək, doğumla ölüm arasındakı qısa məsafəni ağrılı şəkildə xatırladırdı.
Hesabatın davamında “Mehdi Kəncdaş”ın anasının hər gün oğlunun məzarı üçün fatihə oxuduğu qeyd olunur. Bildirilir ki, Mehdinin cəsədi itkin düşməsindən bir neçə gün sonra müəyyən edilib. Ana, həmçinin Mehdinin kiçik qardaşının yaşadığı çətinliklərdən danışıb; uşaq bu itkinin mənasını hələ tam dərk etmir.
Digər sahələrdə “Mürtəza Heydəri Qəlai”, “Əbülfəzl Müzəffəri” və “Həsən Fərhəmənd”in məzarlarının güllərlə bəzədildiyi, bəzi başdaşlarının qorunması üçün üzərinin naylonla örtüldüyü bildirilir. Qarabaği “Səmir Əhmədi”nin məzarına da toxunur; deyilənə görə, anası gecələr məzarın soyumaması üçün üzərinə yorğan çəkir.
Reportajın başqa bir hissəsində “Məhəmməd Əmin Əmiri”nin ailəsinin iştirakı təsvir edilir: qadınlar səssizcə ağlayır, kişilər isə göz yaşları qurumuş halda onların yanında dayanırdılar. Bir qədər aralıda “Rza Bəktaş”ın anası oturacaqda dua edir və həyat yoldaşını itirmiş bir qadına təşəkkür edirdi. Ondan qısa, lakin ağır bir cümlə sitat gətirilir: “Elə bir dərd gəlib ki, artıq söz qalmayıb.”
Sonda “Bəhrüz Ağacanilunun” məzarını tapmaq cəhdinin nəticəsiz qaldığı qeyd olunur. Sosial fəal yazır ki, ziyarətçilər qəbiristanlığı tərk edərkən “özlərini hələ də qəbirlərin layları arasında qalmış kimi hiss edirdilər”.
Bu müşahidələr təkcə ailələrin kədərini sənədləşdirmir, həm də həlak olanların taleyi ilə bağlı şəffaflığın təmin olunması, məsul şəxslərin cavabdehliyi və müstəqil, qərəzsiz araşdırmaların aparılmasının vacibliyini bir daha xatırladır. Çünki həqiqətin qorunması və bu hadisələrin sənədləşdirilməsi ədalətə aparan yolda əsas addımlardan biridir.
