ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: جمعی از اعضای شهروندان ایران مقیم ایالات متحده، شامل شهروندان آمریکایی و دارندگان اقامت دائم، با ارسال نامهای رسمی به اعضای کنگره آمریکا، نسبت به وضعیت بحرانی ایران و چگونگی گذار سیاسی آینده این کشور ابراز نگرانی کردند و خواستار حمایت از یک روند انتقالی دموکراتیک، فراگیر و مبتنی بر نهادهای نمایندگیشده شدند.
در این نامه تأکید شده است که جمهوری اسلامی ایران طی بیش از ۴۷ سال گذشته، نهتنها با سرکوب سیستماتیک و نقض گسترده حقوق بنیادین مردم ایران، بلکه با ایجاد بیثباتی منطقهای و بیاعتنایی به هنجارهای بینالمللی، به تهدیدی مستمر برای امنیت داخلی و جهانی تبدیل شده است. نویسندگان نامه تصریح کردهاند که جایگزینی این نظام از طریق ابزارهای دموکراتیک، هم یک ضرورت اخلاقی و هم در راستای منافع بلندمدت جامعه جهانی از جمله ایالات متحده است.
امضاکنندگان این نامه در عین قدردانی از حمایتهای اصولی آمریکا از مردم ایران، نسبت به یک خطر جدی در مسیر گذار سیاسی هشدار دادهاند: ترویج آشکار یا پنهان یک فرد خاص بهعنوان رهبر نمادین یا انتقالی بدون داشتن مشروعیت نمایندگیشده مردمی. به باور آنان، چنین رویکردی میتواند جنبش گسترده، متکثر و پرهزینه مردم ایران برای دموکراسی را به پروژهای فردمحور و تفرقهانگیز تبدیل کرده و سرمایه انسانی و اجتماعی پرداختشده را به هدر دهد.
در بخش مهمی از این نامه، نگرانی عمیق جامعه ایرانی نسبت به تلاش برای معرفی رضا پهلوی بهعنوان رهبر واحد انقلاب ایران مورد تأکید قرار گرفته است. نویسندگان تصریح کردهاند که وی صرفاً میتواند نماینده طیفی باشد که به نظام پادشاهی باور دارند و این جریان، اکثریت جامعه ایران را نمایندگی نمیکند و فاقد ظرفیت اجماعسازی ملی است.
در ادامه، مهمترین نگرانیهای مطرحشده در نامه عبارتاند از:
• فقدان مشروعیت دموکراتیک برای هرگونه رهبری انتقالی بدون سازوکار شفاف و نمایندهمحور؛
• نادیدهگرفتن تنوع عمیق قومی، فرهنگی، زبانی و سیاسی جامعه ایران؛
• تعارض منافع در طرحهایی که یک فرد را همزمان در جایگاه قدرت انتقالی و نامزد آینده سیاسی قرار میدهد؛
• نبود تجربه قابلاتکا در نهادسازی دموکراتیک، اداره ائتلافهای سیاسی و حکمرانی فراگیر؛
• نگرانی از ادبیات و رفتار برخی حامیان که موجب تشدید شکافهای اجتماعی و قومی شده است؛
• گزارشهای مستند درباره رفتارهای خشونتآمیز برخی هواداران در اعتراضات خارج از کشور و فقدان موضعگیری شفاف در محکومیت این اقدامات؛
• عدم اعلام برائت صریح از نقض حقوق بشر در دوره سلطنت پهلوی، از جمله توجیه سرکوب نظامی سال ۱۳۲۵ در آذربایجان بهعنوان «آزادسازی» که با خشونت دولتی و آسیب به غیرنظامیان همراه بوده است.
در پایان، امضاکنندگان با اشاره به هزینههای انسانی و ژئوپلیتیکی سنگین یک گذار شکستخورده، از دولت آمریکا و جامعه بینالمللی خواستهاند بهجای حمایت از اشخاص، از سازوکارهای نهادی، فراگیر و دموکراتیک پشتیبانی کنند و همزمان با تشویق نهادهایی چون سازمان ملل، عفو بینالملل و صلیب سرخ، برای حمایت انسانی از معترضان، مستندسازی خشونتهای حکومتی و دفاع از حق تعیین سرنوشت مردم ایران اقدام کنند.
این نامه به امضای جمعی از فعالان و اعضای جامعه ایرانی–آمریکایی رسیده و فهرست امضاکنندگان آن بهصورت عمومی منتشر شده است.
لینک امضا
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScM7_UjmfXLTBhvrwagyz4m6t-lrisZ8EIy27QUgM_Mz41BQg/viewform
