ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: اواسط اردیبهشت سال جاری بود که نادر تقیزاده، رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان اردبیل در نشست «بررسی میزان خسارتهای سیل و خشکسالی در کشاورزی شمال استان اردبیل» اظهار کرد که «۳۵۰ هزار هکتار اراضی دیم استان شامل ۱۰۰_۸۰درصد از اراضی شهرستانهای مشگینشهر، گرمی و انگوت، اصلاندوز و بیلهسوار در اثر خشکسالی از بین رفته است». اما یک ماه بعد از آن تاریخ، شمال استان اردبیل درگیر بارشهای شدید و سیلهای ویرانگری شد که در آن دست کم ۷ تن کشته شد. همچنین خسارات سنگینی به زیرساختها، مزارع و منازل مسکونی آن منطقه وارد کرد.
به گزارش ” صفحه اطلاع رسانی عباس لسانی”، خشکسالی و در ادامه بارندگی و سیلهای ویرانگر متعاقب آن در شمال استان اردبیل، ناشی از تغییرات اقلیمی است که سراسر کره زمین را فراگرفته است. چنانچه یکی از بارزترین اثرات تغییر اقلیم، وقوع بلایای طبیعی است. زیرا با افزایش دمای جهانی، بخار آب بیشتری در جو زمین ذخیره شده و در نتیجه باران و طوفانهای شدیدتری رخ میدهد. اما آنچه در مورد شمال استان اردبیل شرایط متفاوتی را در رقم میزند؛ نه خود تغییرات اقلیمی بلکه شرایط این استان است که تبعات متفاوتی به بار می آورد.
در این میان تاثیرات تغییرات اقلیمی تا حد زیادی توسط آسیبپذیری و انعطافپذیری جامعه تعیین میشود. از این رو جوامعی که از نابرابریهای اجتماعی – اقتصادی رنج میبرند، وضعیت نامتناسبی نیز در برابر تاثیرات تغییرات اقلیمی خواهند داشت. چنانچه تبعیضات سیستماتیکی که در نتیجه استعمار داخلی به آذربایجان در تاریخ معاصر تحمیل شده، پیش درآمدی بر سیاستهای تبعیض آمیز اخیر و نابرابریهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و حتی زیست محیطی در ایران میباشد.
در وهلهی اول عدم وجود زیرساختهایی جهت مقابله با سیل اعم از بریتبندی، ساحلسازی، سیلبندی، لایروبی رودخانهها و در وهلهی دوم نیز عدم سرمایهگذاری جهت بازسازی و کمکرسانیهای دولتی پس از سیل در شمال استان اردبیل، همگی ناشی از تبعیضات متعددی بر آذربایجان است که اهالی آن را در برابر تاثیرات تغییرات اقلیمی بیشتر و بیشتر آسیبپذیرتر میکند.
در این میان دو مؤلفه دیگر آسیبپذیری در برابر تغییرات اقلیمی؛ وضعیت سلامتی و شرایط زندگی از قبل موجود است. قدرت اقتصادی، سیاستهای اجتماعی و تاثیرات سیاسی بر اساس مکان، ملیت و درآمدِ کمتر، نتیجه همان عدم سرمایهگذاریهای تاریخی و سیاستهای تبعیضآمیز در طول زمان، نژادپرستی ساختاری، بار آلودگی بیشتر و دسترسی ناکافی به منابع مراقبتهای بهداشتی است. چنانچه پس از سیل در شمال استان اردبیل دسترسی به آب سالم آشامیدنی محدود شده و این خود میتواند راه را برای بروز انواع بیماریهای ناشی از استفاده از آب ناسالم فراهم آورد. همچنین استان اردبیل در زمرهی مناطقی است که کمترین تاسیسات بهداشتی از قبیل بیمارستان و… در خود جای داده است.
در این میان مهاجرت اقلیمی؛ یعنی مهاجرتهایی که خشکسالی و سیلهای ویرانگر ناشی از تغییرات اقلیمی، مردمانی که درآمد خود را از راه کشاورزی به دست می آورند را درگیر خود خواهد کرد. پس با ادامهی این وضعیت، اردبیل که ذاتا استانی مهاجرت فرست در کشور محسوب میشود، امکان اینکه بیش از پیش جمعیت خود را به دلیل مهاجرت به خارج از استان به خصوص به مناطق مرکزی از دست بدهد، افزایش خواهد یافت. مهاجرانی که در پی نان و کار به حاشیههای شهرهایی همچون تهران پرتاب و بی چون و چرا به نیروی کار ارزان همان سیستم استعمار داخلی تبدیل خواهند شد.
