ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: افشین نذیری از نسل دوم مهاجران آذربایجانی در تهران هست.
والدین او در دهه ی شصت تصمیم به مهاجرت گرفتند. افشین در تهران بدنیا آمد و در همانجا به مدرسه رفت و بزرگ شد.
“همانندسازی” سرنوشت همه ی آن نسل هائی است که به دلیل عدم رسمیت زبان و فرهنگ مادری شان به زبان و فرهنگ دیگری آموزش می بینند.
دولتهای دارای ائتنیکهای متنوع با زبان و فرهنگهای متفاوت در جهت همانندسازی و یک شکل سازی تنها به سیستمهای تحصیلی، آموزشی و رسانه ای اکتفاء نمی کنند
آنها در جهت تسریع در روند و فرایند همانندسازی از مهاجرت نیز به عنوان ابزاری کارآمد استفاده می کنند.
مطابق معمول خواستگاه مهاجران بیشتر از حاشیه ها، پیرامون، مناطق مرزی و از میان مردمان دارای هویتهای غیررسمی هستند
و از قضا مقصدشان مرکز، متروپل و محل سکونت صاحبان و حاملان فرهنگ مسلط هست.
در یک طرف محرومیت، بیکاری و در طرف دیگر کار، فرصتهای شغلی و تحصیلی مسیر مهاجرتها را تعیین می کنند. مهاجران به عنوان غریبه های فاقد تسلط کافی به زبان و فرهنگ رسمی و مسلط، بطور طبیعی مغلوب و مقهور زرق و برق فرهنگ مسلط و رسمی ای که امتیاز انحصاری حمایت از از طرف حاکمیت را دارد، می شوند و در طی چندین نسل، تغییر هویت داده می شوند.
بدرستی گفته شده است که هویت ائتنیکی مهاجران در نسل سوم از بین رفته و با هویت دیگری جایگزین می شود.
نسل اول به دلیل نشو و نما در فرهنگ ائتنیکی-قومی خود و عدم موفقیت در فراگیری زبان و فرهنگ رسمی و مسلط، امکان حفظ هویت متعلق به خود را پیدا می کنند در حالی که نسل دوم چنین محدودیتهایی را ندارند.
نسل دوم برای اینکه در جامعه مرجع پذیرفته شوند و همانند والدین خود به دلیل لهجه و تلفظ کلمات مورد تمسخر قرار نگیرند تمامی مظاهر فرهنگ رسمی را با اشتیاق می پذیرند
متاسفانه در این راستا حتی والدین نیز در جهت جلوگیری از تجربیات تلخ مبتلابه خویش، یاوران و مشوقان فرزندانشان در رهایی از فرهنگ ائتنیکی متعلق به خود می شوند.
نسل های دوم اگرچه زبان مادری خود را تا حدودی می فهمند اما حرف زدن به آن را دیگر ترجیح نمی دهند و طبیعتا علاقه ای به مظاهر دیگر زبان مادری همچون موسیقی، فیلم و سایر آثار فرهنگی پیدا نمی کنند و حتی در موارد بسیاری به سوی بی تفاوتی، دشمنی و عناد کشیده می شوند.
با این اوصاف توضیح واضحات است که بگوییم نسل سوم یعنی فرزندان نسل دوم، حتی زبان اجداد خود را متوجه نمی شوند و برای همیشه به حوزه ی فرهنگ دیگری منتقل می شوند.
این امر طالع و سرنوشت اغلب میلیونها مهاجری بوده است که در یک قرن اخیر از جای جای آذربایجان به مناطق مرکزی کشور خصوصا پایتخت نقل مکان کرده اند.
افشین نذیری یکی از معدود نسلهای مهاجرانی است که از مهلکه همانند سازی رهیده و از دیگ ذوب یکسان ساز فارسی جان بدر برده است.
او با اینکه هنوز هم زبان مادری خود را با ته لهجه فارسی حرف می زند از میانه راه بازگشته است.
بر خلاف اغلب هم سرنوشتان خویش هوادار یکی از دو تیم آبی یا قرمز نیست، عاشق تراکتور هست.
علاقه ی وافری به طبیعت آذربایجان دارد
از آلودگی رود ارس و خشک شدن دریاچه اورمیه هراسان و بیقرار و
در اتفاق ناگوار زلزله خوی، کمک رسان، یار و حامی زلزله زدگان می شود
نمی دانیم شاید او اکنون بهاء، هزینه و تاوان همرنگ نشدن با جماعت و یا مقهور نشدن در مقابل سیستمی همانندساز را می پردازد.
