ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: حادثه ذیل یکی از هولناکترین و شوکه کننده ترین حوادث تاریخ معاصر ایران و آذربایجان است و هیچ شهروند ترک در ایران نباید آنرا فراموش کند:
«بعدازظهر اول شعبان ۱۳۲۸ق (دوشنبه ۸ اوت ۱۹۱۰ برابر با ۱۶ مرداد ۱۲۸۹) قوای دولتی ایران، که در مجموع سه هزار نفر میشدند به فرماندهی یپرم ارمنی، رئیس نظمیه وقت باغ اتابک (محل اسکان ستارخان٬ باقرخان و صدها مجاهد آذربایجانی مشروطه در تهران) را محاصره کردند و پس از چندبار پیغام، هجوم نظامیان به باغ صورت گرفت و جنگ بین قوای دولتی و مجاهدین آغاز گشت. در این جنگ قوای دولتی از چند عراده توپ و تعدادی مسلسل شصت تیر استفاده کردند و به فاصله ۴ ساعت ۳۰۰ نفر از افراد حاضر در باغ کشته، صدها تن مجروح و صدها تن دیگر بازداشت شدند. ستارخان که از این حمله ناباوارنه به شدت شوکه شده بود و مدام می گفت “به خاطر چند اسلحه مجاهد کشی و برادر کشی راه انداختند”راه پشت بام را در پیش گرفت، اما در مسیر پلهها در یکی از راهروهای عمارت تیری به پایش اصابت کرد و مجروح شد و قادر به حرکت نگردید. اندکی بعد قوای دولتی او را دستگیر کردند و تحت فشار دوستان ستارخان و افکار عمومی، به منزل صمصامالسلطنه بردند و خود و اتباعش ناچار به خلع سلاح شدند. ستارخان سرانجام در اثر این زخم به شهادت رسید»
اکنون دوباره اوضاع ایران به شدت پریشان شده و اوپوزیسیون فارس گرایی که به هیچ وجه حاضر به اقرار به حقوق اقوام و به خصوص ملت ترک آذربایجان نیست ضمن توسل به هر شیوه ای (اعم از تهییج و تحقیر )خواستار حضور ترکها و فقط در نقش سرباز پیاده در اعتراضات وسیع اخیر ٬ علیه رژیم جمهوری اسلامی ایران است.
شکی نیست که رژیم کنونی حاکم بر ایران رژیمی ارتجاعی٬ سیاه و تبهکار است. همچنین تردیدی نیست که این رژیم برای بقای خود بر قرائتی ویژه از شوونیزم فارس و فاشیزم شیعه تکیه زده است. در اصل شعار خدا٬ شاه٬ میهن پالانیان(خاندان پهلوی) اکنون به صورت شعار خدا٬ شیخ٬ میهن ملایان (آخوندهای حاکم بر کشور) تغییر یافته است. در اصل هیچ تغییر ماهوی ای بعد از انقلاب در ایران صورت نگرفته و تنها یک دیکتاتوری نوگرا به یک دیکتاتوری واپسگرا تبدیل شده است. بعبارتی دیگر یک خاندان تاج بر سر رفته و جای خود را به خاندانهای عمامه بسر داده است.
در انقلاب سال ۵۷ مردم خواهان سرنگونی رژیم بودند و آنچه را که نمی خواستند به خوبی می دانستند اما آنچه را که می خواستند را بخوبی نمی دانستند و اکنون نیز همچنان نمی دانند.
مشکل اصلی ایران امروز فقط سرنگونی رژیم تبهکار کنونی نیست٬ بلکه مشکل بزرگتر ما٬ وحود ابهام جدی در نوع و ساختار نظام بعدی حاکم بر ایران است.
یک خانه را می توان در عرض یک روز ویران کرد اما همان خانه را نمی توان در طول یک سال بنا کرد.
وضعیت کنونی به همین صورت است. رژیم جمهوری اسلامی ایران به صورت غیر قابل ترمیمی دچار فساد شده و تبدیل به لاشه ای بدبوتر از رژیم پهلوی شده است. دگماتیزم سیاسی٬ شوونیزم قومی و فاشیزم دینی همچون باکتری٬ میکروب و ویروس به جهان دولت و ملت افتاده است.
اما اوپوزیسیون مستقل٬ فراگیر و عدالت طلبی که بتواند سرنوشت میلیونها ایرانی از هر قوم و مذهب را تضمین کند در حال حاضر موجود نیست و انهایی هم که هستند به صورت واضحی وابسته وابسته به کشورهای خارج بوده و منکر حقوق اقوام و به خصوص ترکها در ایران هستند.
این حیله گران سیاسی که برای تحریمهای عمیق و وسیع آمریکا علیه ایران دست می زنند ایا نمی دانند که با وضع شدن تحریمها این فقط رژیم ملایان نیست که لطمه می بیند بلکه این مردم ایران است که بیش از پیش دچار فقر و بدبختی خواهد شد؟ این «تحریمهای خنگ» که به صورت وحشتناکی مردم را هدف قرار خواهد داد باید تبدیل به «تحریمهای هوشمند» شود و اعضای رژیم و خانواده های آنان را مبتلای خود کند.
هزار و یک راه برای تحریم کردن مقامات جمهوری اسلامی ایران وجود دارد. تحریمهای کمرشکنی که رژیم را می تواند ساقط کند. بنابراین نباید شیوه خمینی را در اعتصابات صنعت نفت علیه شاه با دست ترامپ و آمریکا علیه مردم بکار بست و تجدید حکومت را به بهای فقر ویرانگر ملی به ارمغان آورد. حال اینکه عدم دخالت آمریکا و اسراییل در روند تحولات داخلی ایران به نفع تمامی ملت است و این رژیم به دلیل خیانتها و جنایتهای بی شمارش٬ خود در معرض سقوط کامل است و نیازی به واشنگتن و تل آویو و اوپوزسیون مونتاژ شده اش ندارد.
این حلیه گران سیاسی که با انتشار عکسهای تلخ متعدد از زباله خواران در ایران رژیم کنونی را میکوبند مگر بیاد ندارند که در دوران پهلوی هم صدها هزار ایرانی بی نوا برای ارتزاق روزانه خود به سلطهای زباله ثروتمندان سرک می کشیدند و دربار و خاندان پهلوی همانند خانواده های کنونی حاکم غرق در رفاه و نعمت بودند؟
این گروه به حدی به شارلاتانیزم و دروغ گویی روی آورده که به نظر میرسد اینان دروغگوتر از رضاخان و خمینی هستند که وقتی به قدرت رسیدند مدعی آوردن بهشت به ایران بودند و دیدیم که به چه جهنمی تبدیل کردند این مرز و بوم را.
اما مدعیان جدید قدرت به رغم تلاشهای فراوانی که کرده اند هنوز قادر به همسو کردن ترکها با خود نشده اند.
چرا ملت ترک که ستون فقرات ایران را تشکیل می دهند و هیچ حرکت اجتماعی بدون آنها در ایران به نتیجه نمی رسد باید تبدیل به سربازان پیاده این قماش شوند و در نهایت نیز نه در مرکز فرماندهی انقلاب بلکه در سنگرهای خط مقدم جان خود را برای آنها فدا کنند تا دوباره شوونیزم فارس بر قدرت برسد و کشتار دیگری شبیه پارک اتابک٬ نسل کشی ۱۳۲۵ آذربایجان و یا کشتار اعضای خلق مسلمان در سال ۱۳۵۸ را رقم بزنند؟
به صراحت بگوییم: حضور دوباره در چنین تغییری همسو با فاشیبستها، دیکتاتورها و فرصت طلبان جدید که هیچ نفعی برای ملت آذربایجان ندارد یا دیوانگی است و یا به معنی داشتن آلزایمر تاریخی است.
اما این سخن به هیچ وجه به معنی عدم فعالیت اجتماعی و عدم مبارزه نیست.
آذربایجان می تواند و باید که تحت لوای شعارهای ملی و عدالت خواهانه خود به همراه ترک تباران سراسر ایران و همچنین شانه به شانه همه اقوام٬ مبارزه ای طوفانی را علیه رژیم فاسد ایران آغاز کند و از نقش اصلی رهبری سیاسی برای این انقلاب برخوردار شود.
فرزندان آذربایجان عدالت جو٬ مصمم٬ با اراده٬ غیور٬ آزادیخواه٬ صادق٬ روشنفکر و پیشرو هستند.
اوپوزیسیون فارس گرای موجود به هیچ وجه نمی نواند و نباید آلترناتیو اینده سیاسی ایران شود. دنباله روی تشکیلات آذربایجانی از این اوپوزسیون معیوب و مریض می تواند سبب خستگی و فرسودگی مجدد ترکها و آذربایجان شود.
دو راه در پیش روی ایران آینده وجود دارد:
۱- پذیرش رای و حق اکثریت و برخورداری ترکها و تمامی اقوام از حقوق همه جانبه خود و رسمیت کامل زبان ترکی در کشور به عنوان زبان نخست و حضور ترکهای منتخب ملت در هسته مرکزی حکومت آینده
۲- قیام سراسری ترکها نه فقط علیه رژیم جمهوری اسلامی ایران بلکه بر علیه تمامیت دیکتاتوری٬ شوونیزم و فاشیزم و تشکیل جمهوری آذربایجان جنوبی با احتساب تمامی مناطق ترک نشین به هم پیوسته و در جغرافیایی نزدیک به ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع .
از میکروفون نیوز
