ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: در ویدئویی که چند روز پیش در شبکههای مجازی منتشر شد، دختر جوانی به نام رویا ذاکری در تبریز از سوی آمران به معروف حجاب مورد آزار و اذیت قرار میگیرد و این دختر به رفتار ماموران اعتراض میکند. به گفتهی وی سال پیش نیز توسط ماموران دستگیر و ۵ روز در زندان اعتصاب غذا کرده بود. اما این بار پس از دستگیریاش، پلیس اعتراض ذاکری را هذیانگویی تلقی و وی را به بیمارستان اعصاب و روان رازی تبریز منتقل نمود.
به گزارش “صفحه اطلاع رسانی عباس لسانی”، در اصل نه رویا ذاکری اولین موردی است که در مخالفت با قوانین جمهوری اسلامی -همچون حجاب اجباری- دارای سابقهی اختلالات روانی معرفی و جهت درمان به بیمارستان اعصاب و روان انتقال داده میشود و نه ایران اولین و یا تنها حکومتی است که از «انگ اختلالات روانی» جهت سرکوب مخالفان و معترضان استفاده میکند.
در اتحاد جماهیر شوروی سابق، در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، اکثر مخالفان رژیم رسما مبتلا به اسکیزوفرنی محسوب میشدند و در زندانهایی به نام بیمارستانهای روانی حبس میشدند. این کار یک روش وحشیانه برای سرکوب مخالفان رژیم کمونیستی بود، اما در آن زمان بسیاری از مردم اتحاد جماهیر شوروی باور داشتند که فعالیتهای ضد دولت کمونیستی شوروی نشانه بیماری روانی است (یعنی، کسی که با سیستم سوسیالیستی مخالفت کند، حتما به بیماری روانی مبتلاست!).
حتی روانشناسان اتحاد جماهیر شوروی به معیارهای تشخیصی اسکیزوفرنی «هذیانهای اصلاح طلبانه» و «جنون عدالت خواهی» را اضافه کرده بودند. اما اکنون، بعد از فروپاشی شوروی، هیچ کس این گونه عقاید و فعالیتها را نشانهی بیماری روانی نمیداند.
به عبارت دیگر سو استفاده سیاسی از مقوله “روانپزشکی” به مثابه حربه ای بر علیه مخالفان و دگر اندیشان در کشورهایی که توسط حکومتهای دیکتاتوری اداره میشوند، امری مشترک و تاریخمند است. بهنظر میرسد استفاده ابزاری و سیاسی از روانپزشکی در حکومتهای توتالیتر از این مفهوم سرچشمه میگیرد که آنها سعی دارند در چشم طرفدارانشان اینطور به نظر بیایند که معترضان و افرادی که مخالف حکومت هستند، «بیمار روانی» به حساب میآیند، زیرا به زعم آنها هیچ توضیح منطقی دیگری وجود ندارد که چرا باید با بهترین سیستم اجتماعی-سیاسی موجود! در جهان مخالفت کرد.
