ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: کنوانسیون (پیماننامه) حقوق کودک، یک پیمان بینالمللی است که در سال ۱۳۶۸ (۱۹۸۹م) مورد پذیرش مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار گرفت. هدف این کنوانسیون حمایت از حقوق کودکان در تمام ابعاد زندگی است. این کنوانسیون تقریباً توسط همه کشورها به رسمیت شناخته شده است. ایران نیز این معاهده را امضا کرده و متعهد به اجرای مفاد آن است. به این ترتیب مقبولترین سند حقوق بشر در تاریخ میباشد.
در این کنوانسیون چند ماده مستقیما به موضوع «نام و هویت کودک» اشاره کرده که میتواند در استدلالهای حقوقی مورد استناد قرار گیرد.
ماده ۲ کنوانسیون حقوق کودک:
۱-کشورهای طرف کنوانسیون، حقوقی را که در این کنوانسیون در نظر گرفته شده، برای تمام کودکانی که در حوزه قضائی آنها زندگی میکنند بدون هیچگونه تبعیضی از جهت نژاد، رنگ، جنسیت، زبان، مذهب، عقاید سیاسی، ملیت، جایگاه قومی و اجتماعی، مال، عدم توانایی، تولد و یا سایر احوال شخصیه والدین و یا قیم قانونی محترم شمرده و تضمین خواهند نمود.
۲-کشورهای طرف کنوانسیون تمام اقدامات لازم را جهت تضمین حمایت از کودک در مقابل تمام اشکال تبعیض، مجازات بر اساس موقعیت، فعالیتها، ابراز عقیده و یا عقاید والدین، قیم قانونی و یا اعضای خانواده کودک به عمل خواهند آورد.
این ماده صراحتا میگوید هیچ کودکی نباید به دلیل زبان، قومیت، مذهب یا فرهنگ خانواده مورد تبعیض قرار گیرد و کشورهای طرف کنوانسیون از جمله ایران، باید «تمام اقدامات لازم را جهت تضمین حمایت از کودک در مقابل تمام اشکال تبعیض» به عمل آورند. ممانعت سازمان ثبت احوال از ثبت اسامی پیشنهادی والدین (از جمله اسامی ترکی) ناقض این ماده بود و شکلی از تبعیض مستقیم محسوب میشود.
