ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: درزمان زمامداری رضاشاه، در کنار مسائل و تبعیضات فرهنگی، تبعیض های اقتصادی نیز در آذربایجان گسترش می یافت. « بطوریکه از تعداد ۲۲ کارخانه که از سال ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰ در چهار استان مازندران، اصفهان، آذربایجان غربی و شرقی توسط دولت ایجاد شد تنها دو کارخانه سهم دو آذربایجان گردید»( شیری آذر، حبیب، والیان آذربایجان از ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰، انتشارات خجسته، تهران ۱۳۸۷، ص: ۱۳)انتقال مرکزیت اقتصاد از تبریزدر اولویت پهلوی ها بود.
اوضاع نامناسب آذربایجان در روزنامه های آن زمان خصوصا اطلاعات منعکس است: « آذربایجانی در پریشانی و عسرت اقتصادی جان می سپارد. آذربایجانی در حال گرسنگی سر به بستر مرگ می گذارد. آذربایجانی قالی و قالیچه اش در بازار اروپا قدغن و فابریک ریسمان و ریسیاش در تبریز بسته شده و چندین هزار فقیر به تعداد بیکاران و بیچارگان افزوده و خشکبارش اساسا از بین رفته به ثمن بخس نیز فروش نمی رود آیا در مقابل این همه فلاکت و بدبختی های اقتصادی چه علاجی و چه فکری برای این دودمان بیچاره و فداکار وطن که روبه نداری و گدایی می رود شده است. بیچارگان آذربایجان»( اطلاعات، شماره ۵، ۲۳/۵/۱۳۰۵، ص: ۲ به نقل از شیری آذر، ص: ۳۱)در ادامه این مقالات تجار آذربایجانی نیز از وضعیت خود به مرکز و مجلس شورای ملی و وزارت تجارت شکایت کرده تقاضای اقدامات فوری می کنند.( اطلاعات، شماره ۱۸، ۹/۶/۱۳۰۵، ص: ۱ به نقل از شیری آذر، ص: ۳۱)
