ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: در عملیات محرم با دوستان زنجانی در اورژانس بیمارستان امام ایلام، مشغول پانسمان زخمی ها واعزام انها به بیمارستانهای دیگر بودیم که چند تا اسیر زخمی عراقی آوردند.
دوستان با شوخی سر به سر اسیران عراقی گذاشته بودند و به زبان تورکی گاها متلکی بار می کردند.
یکی از اسیرها در برابر این مطایبه دوستان رنگ عوض می کرد،
من به دوستان گفتم این اسیر تورک است.
دوستان زنجانی گفتند:
نه بابا عراق وتورک, امکان ندارد.
من با ایشان تورکی صحبت کردم به سلیسی لهجه ما تورکی صحبت کرد از سختی زندگی در عراق جنگ زده صحبت کرد واینکه برادرش در جنگ جانش را ازدست داده واو برای مدتی از جنگ فراری بوده ولی استخبارات بعثی پدرش را دستگیر می کنند و او ناچار به رجوع و اعزام به جبهه می شود…
خیلی با او صحبت کردم و دوستان از او پوزش خواستند و برای من حس عجیبی بود که به دشمن خود علاقه پیدا کرده بودم. برایش کمپوت باز کردم و نیم ساعت با او گپ و گفت کردم. حس می کردم سالیان سال است که او را می شناسم. تا در آمبولانس مشایعت کردم و بوسیده و راه انداختم.
چه حس قشنگی در زبان هست که حتی دو دشمن را به هم نزدیک می کند و بعدها فهمیدم کرکوک وتلعفر ترکمن نشین و شیعه هستند.
