روایت صفیه قره‌باغی فعال اجتماعی از خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات دی ماه در بهشت زهرا زنجان

گادتب: صفیه قره‌باغی، فعال اجتماعی، در روایتی میدانی از حضور خود در قطعه‌ای از بهشت زهرا در زنجان، تصویری تکان‌دهنده از رنج خانواده‌هایی ارائه می‌دهد که در پی اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴، عزیزان خود را از دست داده‌اند؛ روایتی که در آن، سکوت گورستان با صدای گریه مادران درهم می‌آمیزد.

به گزارش جمعیت ارک به گفته خانم قره باغی، در یک بعدازظهر زمستانی، جمعی از خانواده‌ها با پوشش سیاه در کنار مزار فرزندانشان ایستاده بودند و زیر لب زمزمه «خداحافظ ای داغ بر دل نشسته» شنیده می‌شد. مادر «ایلیا آقافلو» کنار مزار فرزندش ایستاده بود؛ گلی در دست داشت و گاه آن را می‌بوسید. اندکی آن‌سوتر، دو زن جوان که به‌تازگی داغدار شده بودند، در سکوت اشک می‌ریختند.

قره‌باغی از مزاری بدون سنگ با نام «ایمان عزیزی» یاد می‌کند؛ قبری که به گفته حاضران، در فهرست‌های رسمی منتشر نشده است. همچنین خانواده «جاوید رضایی» در کنار مزار فرزند خود ایستاده بودند؛ صحنه‌ای که به تعبیر او، کوتاهی فاصله میان تولد و مرگ را به‌طرزی دردناک یادآوری می‌کرد.

در ادامه این روایت، مادر «مهدی کنج‌داش» دیده می‌شود که هر روز برای فرزندش فاتحه می‌خواند. بنا بر این گزارش، پیکر مهدی چند روز پس از ناپدید شدن شناسایی شد؛ گلوله‌ای به سر او اصابت کرده و چهره‌اش به‌سختی قابل تشخیص بوده است. این مادر از رنج برادر کوچک‌تر مهدی نیز سخن گفته؛ کودکی که هنوز معنای این فقدان را به‌درستی درک نکرده است.

در قطعات دیگر، مزار «مرتضی حیدری قلایی»، «ابوالفضل مظفری» و «حسن فرهمند» با گل پوشانده شده بود و برخی سنگ‌ها برای محافظت با نایلون پوشیده شده بودند. قره‌باغی همچنین به مزار «سمیر احمدی» اشاره می‌کند؛ جایی که گفته می‌شود مادرش شب‌ها برای جلوگیری از سرد شدن مزار، پتو روی آن می‌کشد.

او در بخش دیگری از گزارش خود از حضور خانواده «محمد امین امیری» یاد می‌کند؛ زنانی که آرام و بی‌صدا گریه می‌کردند و مردانی که با چشمانی خشک‌شده از اشک، در کنارشان ایستاده بودند. کمی دورتر، مادر «رضا بکتاش» بر صندلی نشسته، زیر لب دعا می‌خواند و از زنی که همسرش را از دست داده بود، تشکر می‌کرد؛ جمله‌ای کوتاه اما سنگین از او نقل شده است: «دردی آمده که دیگر کلامی برایش باقی نمانده.»

در پایان، تلاش برای یافتن مزار «بهروز آقاجانیلو» بی‌نتیجه مانده و این فعال اجتماعی می‌نویسد که بازدیدکنندگان، گورستان را ترک کردند در حالی که «احساس می‌کردند هنوز میان لایه‌های قبرها جا مانده‌اند.»

این روایت، افزون بر ثبت اندوه خانواده‌ها، بار دیگر ضرورت شفاف‌سازی درباره سرنوشت جان‌باختگان، پاسخگویی مسئولان و انجام تحقیقات مستقل و بی‌طرفانه را یادآور می‌شود؛ چرا که حفظ حقیقت و مستندسازی این رخدادها، گامی اساسی در مسیر عدالت و جلوگیری از فراموشی است.