ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: آنچه از تاریخ بر می آید در هیچ دورانی از حاکمیت امپراطوری ترکان بر ایران، بخصوص از هزار سال پیش زبان ترکی بر مردم غیر ترک تحمیل نشده است بلکه زبان دری( فارسی) که خاستگاه اصلی آن شمال شرقی افغانستان و مناطق تاجیکستان است نه شیراز و اصفهان، و این زبان را امروز فارسی می نامند به وسیله پادشاهان ترک نه تنها بر هموطنان فارس ما که در آن موقع زبان پهلوی داشتند تحمیل شد بلکه بر خود ترکان نیز تحمیل گردید!
با این حال زبان ترکی چون زبان التصاقی و موزون با ریشه ثابت بود از میدان بدر نرفت ولی زبان پهلوی پارسیان که جز زبانهای تحلیلی و دارای ریشه متغیر بود و در هر منطقه ای از اراضی باصطلاح ایران به شیوه متفاوت صحبت میشد تحت تاثیر زبان وارداتی دری جا خالی کرد و ابتدا در شهرها، بخصوص در شهرهای مرکزی و بزرگ و سپس در بعضی از روستاهای پهلوی نشین جای خود را به زبان دری داد!
امپراطوران تورک بنا به عادت باقی مانده از زمان سامانیان که قلمرو حکومتشان تاجیکستان و افغانستان امروزی بود به ثنا گویان دری صله و هدیه میدادند و سبب تقویت آن میشدند!
خود فردوسی به وعده یک دینار طلا برای هر بیت شعر از طرف سلطان محمود غزنوی ، شصت هزار بیت شاهنامه سرود که مورد پسند سلطان محمود واقع نشد و سلطان غزنوی به جای یک دینار طلا برای هر بیت یک درهم نقره به فردوسی داد که شاعر از این عمل رنجیده خاطر گشت و سلطان محمود را به سختی هجو گفت و به بغداد گریخت.
شاعر طوس در دربار بغداد از اینکه مدت طولانی عمر خود را هدر داده و به سرودن افسانه و دروغانه پرداخته است پشیمان گشته « داستان یوسف و زلیخا را به نظم آورد و سپس به طوس برگشت . در این وقت پیری
هفتاد و شش ساله بود …»
اینک نمونه ای از بخششها و انعامهای پادشاهان تورک غزنوی به شعرای فارسی گوی از کتاب تاریخ بیهقی:
«و روز چهارشنبه عید کردند . و تعبیه فرموده بود امیر ، رضی الله عنه( سلطان مسعود غزنوی) چنانکه بروزگار سلطان ماضی پدرش رحمه الله علیه ، دیده بودم ، وقتی که اتفاق افتادی که رسولان اعیان و بزرگان عراق و ترکستان بحضرت حاضر بودندی و چون عید کرده بود ، امیر از میدان بصفه بزرگ ( ایوان) امد. خوانی نهاده بودند سخت با تکلف ، انجا نشست ، و اولیا و حشم و بزرگان را نشاندند…» و وزیر و عارض و صاحب دیوان رسالت و ندما حاضر آمدندو مطربان سرایی و بیرونی دست به کار بردند و نشاطی بر پا شد که گفتی درین بقعت غم نماند که همه هزیمت شد . و امیر شاعرانی را که بیگانه تر بودند بیست هزار درم فرمود ، و علوی زینبی را پنجاه هزار درم بر پیلی بخانه او بردند ، و عنصری را هزار دینار دادند، و مطربان، مسخرگان را سی هزار درم و آن شعرها که خواندند همه در دواوین مثبت و اگر اینجا نبشتی دراز شدی که استادان در صفت مجلس و صفت شراب و تهنیت عید و مدح پادشاهان سخن بسیار گفته بودند، و اینجا قصیده ای که داشتم سخت و بغایت نیکو نبشتم که گذشتن ( درگذشت) سلطان محمود و نشستن محمد و آمدن امیر مسعود از سپاهان رضی الله عنه و همه احوال در این قصیده بیامده»
منابع: روزنامه نوید آذربایجان ۱۳۸۳ شماره ۳۳۷_۳۳۹ ، مقاله تفحصی در زبان فارسی دری یا فارسی متدوال روز ( میر هدایت حصاری)
تاریخ تمدن ، ویل دورانت ، چاپ ششم ، جلد ۴ ص ۳۴۳
تاریخ بیهقی به کوشش دکتر خلیل خطیب رهبر ص ۱۵۴_۱۵۵
(زبان مردم شهر کرد بختیاری و زبان مردم سامان و چادگان تورکی است و زبان فریدون تورکی و بختیاریست یعنی در این مناطق مردم بیشتر روستاها به تورکی سخن میگویند و ساکنین بعضی از روستاها نیز بختیاری تکلم میکنند)
زبان مردم تجریش پیش از آمدن تهرانیها به تجریش و اتصال تهران به تجریش ، متفاوت از فارسی بوده ( روزنامه همشهری سال ۸۳/۶/۲۰ شماره ۳۴۹۶ ، مصاحبه با دکتر علی اشرف صادقی تحت عنوان « مرگ گویش تجریشی»
چگونه ممکن است زبانی در یک زمان واحد هم مادرش باشد هم زاییده اش؟!!! تغییر شکل زبان با تغییرات ساختاری زبان مادر به مرور صورت میپذیرد و در یک زمان واحد دو زبان که یکی ادعا میشود زبان مادر است غیر ممکن است
مثل اینست که ما زبان کتاب تورکی دده قورقود را که از ۱۲۰۰ سال پیش است ندانیم و ادعا کنیم مادر زبان ما است! در حالی که با کمی تغییرات با تورکی امروزی ، هر تورکی متوجه موضوعات و نوشته های کتاب میشود
زبان پهلوی زبانی جدا از فارسی است بطوری که امروزه هیچ کسی نمیتواند از آن زبان حتی یک کلمه بفهمد مگر اینکه کلاس زبانی گذرانده باشد
کسانی که سعی دارند پهلوی را به فارسی بچسبانند سعی در تاریخ بخشیدن به فارسی (دری) در ایران دارند
این بحث نیاز به نظریات دکتر پرفسور ندارد! اگر فارسی از پهلویست پس در زمان سعدی یک نوع زبان باید باشد نه دو نوع که هم به پهلوی شعر بگوید و هم به فارسی !!!
