ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: پس از آزادی قاراباغ، در میان خانوادههایی که سالها قبل برای نجات جان خود از هجوم وحوش اشغالگر ارمنی، مجبور به ترک وطن شدند، بودند خانوادههایی که با گذشت سالها هنوز هم کلید خانهی اشغال شدهی خود را به امید بازگشت دوباره به وطن نگه داشته بودند.
و در مقابل، ارامنهی اشغالگر قبل از فرار، خانهها، درختان و هر چه را که توانستند به آتش کشیده و پا به فرار گذاشتند. زیرا آنها به خوبی میدانستند که هیچ تعلقی به آن سرزمین ندارند و قاراباغ وطن آنها نیست که ویرانی و یا آبادی آن برایشان اهمیتی داشته باشد و سرزمینی را که سالها تحت اشغالشان بود به راحتی به آتش کشیده و گریختند.
در این سوی آراز نیز احزاب متوهم کورد، به خاک مقدس آزربایجان چشم طمع دوختهاند و در نقشههای خیالی خود بخشهایی از آزربایجان را کوردستان مینامند، و هر چند وقت یکبار به طریقی این ادعای متوهمانه خود را تکرار میکنند.
اما تا کنون نسبت به آیندهی این سرزمین که با خشک شدن دریاچهی اورمیه به نابودی و ویرانی ختم خواهد شد، و ۱۵ میلیون انسان را به کام مرگ خواهد کشاند، هیچ واکنشی نشان ندادهاند!
به همان دلیل که نابودی قاراباغ برای ارامنه هیچ اهمیتی نداشت…
