ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: محور ارتباطی سرچم–خلخال که سه استان اردبیل، آذربایجان شرقی و زنجان را به یکدیگر متصل میکند، سالهاست بهعنوان یکی از مسیرهای کلیدی شمالغرب کشور شناخته میشود. این جاده نهتنها نقش مهمی در اتصال شهرستانهای خلخال، کوثر و مرکز استان اردبیل به شبکه ملی حملونقل دارد، بلکه برای توسعه اقتصادی و اجتماعی منطقه نیز حیاتی است. با این حال، وضعیت نامناسب زیرساختی آن، این مسیر را به یکی از خطرناکترین جادههای کشور تبدیل کرده است.
جاده سرچم–خلخال بهصورت تکبانده و با عرض کم طراحی شده است. نبود استانداردهای مهندسی، فقدان علائم هشداردهنده، نبود روشنایی کافی و عدم وجود امکانات امدادی در طول مسیر، همگی عواملی هستند که وقوع تصادفات شدید و گاه مرگبار را در این محور افزایش دادهاند. پیچهای تند، نقاط کور و نبود شانه ایمن، شرایط رانندگی را بهویژه در شب و شرایط جوی نامساعد، بسیار خطرناک کردهاند.
بر اساس گزارشهای محلی و رسانهای، محور سرچم–خلخال در سالهای اخیر شاهد افزایش چشمگیر تصادفات رانندگی بوده است. در مواردی، این حوادث منجر به مرگ یا آسیبدیدگی شدید مسافران شدهاند. به همین دلیل، این مسیر در میان مردم منطقه به «جاده مرگ» شهرت یافته است.
با وجود اهمیت این محور، پروژههای توسعهای نظیر احداث باند دوم یا ارتقاء ایمنی مسیر، به دلیل کمبود منابع مالی و نبود پیگیریهای مؤثر، با تأخیرهای طولانی مواجه شدهاند. طبق اعلام ادارهکل راه و شهرسازی استان اردبیل، از مجموع ۱۷۸ کیلومتر مسیر اردبیل–سرچم، تنها ۵۸ کیلومتر تکمیل شده و ۱۲۰ کیلومتر باقیمانده هنوز در مراحل ابتدایی اجرا قرار دارد. که بنابر گزارشات مردم و مشاهدات میدانی متاسفانه همچنان شاهد مرگ آذربایجانیها در این جاده خواهیم بود
در پایان، باید به مسئلهای بنیادین اشاره کرد: تبعیض ساختاری در تخصیص بودجههای عمرانی به استانهای تورکنشین در جغرافیای موسوم به ایران بهویژه در استانهای آزربایجان جنوبی. این بیعدالتی تاریخی که ریشه در سیاستهای مرکزگرایانهی شونیزم فارس دارد، موجب شده است که بسیاری از جادههای این استانها بالاخص در استان اردبیل فاقد استانداردهای ایمنی باشند. نتیجه این محرومیت اعمال شده از سوی مرکز ، نرخ بالای تصادفات جادهای و تلفات انسانی است که فراتر از میانگین کشوری گزارش میشود.
محور سرچم–خلخال نه یک مسیر ارتباطی، بلکه نمادی از بیتوجهی به مناطق غیر فارس و پیرامونی و محروم کشور است.
این در حالیست که اکثر شهرهای مرکزی و فارس نشین با هزینه های هنگفت و با استفاده از بودجههای تخصیص یافته و تبعیض آمیز چندین برابری در مقایسه با استانهای آزربایجان جنوبی، صاحب آزاد راه ها و بزرگ راه هایی متعدد با استاندارهای بالا و قابل قبول گشته اند.
