ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
گادتب: جناب آقای میکائیل اویتا رئیس دپارتمان روابط بین الملل سازمان اتحادیه دمکراتیک ترکهای آذربایجان جنوبی با دعوت رسمی در مراسم صد و یکمین سالگرد اشغال اراضی الاحواز که در سیدنی استرالیا برگزار می شد شرکت نمود.
جناب آقای میکائیل اویتا در این مراسم سخنرانی نمود که سخنرانی ایشان را عیناً تقدیم شما عزیزان می نماییم:
سلام علیکم
ابتدا از برگزارکنندگان این مراسم و همچنین از دعوت اینجانب صمیمانه تشکر و قدردانی میکنم.
میهمانان گرامی، خواهران و برادران عزیز عربِ الاحواز،
ما، چهل میلیون ترکِ آذربایجان جنوبی و ملت عرب الاحواز، دارای دردی مشترک و پیوندی استراتژیک هستیم.
امروز ما تنها یک تاریخ را به یاد نمیآوریم—بلکه زخمی را به یاد میآوریم که هنوز التیام نیافته است.
زبان ما، فرهنگ ما، محیط زیست ما و ثروتهای سرزمینهایمان ، به دست اشغالگران و استعمارگران نابود شدهاند.
شهدایمان را فراموش نکردیم جا دارد از مادران عرب الاحواز این شیر زنان که فرزندانه دلاور وطن پرور به ملت بزرگ ال احوز پروراندهاند را آفرین بگوییم
یکصد و یک سال پیش، الاحواز اشغال شد؛ یک قرن سکوتی که بر صداهایی تحمیل شد که هرگز خاموش نشدند،
و یک قرن مقاومت از مردمی که هرگز هویت خود را فراموش نکردند.
درود بر این شیرمردان غیور عرب الاحواز.
سرزمینی که امروز «ایران» نامیده میشود، یک ملت یک و سرزمین واحد نیست— بلکه مجموعهای از ملتها ؛ ملتهایی با زبانها، فرهنگها، تاریخها و هویتهای گوناگون.
از الاحواز تا آذربایجان جنوبی، از ترکمنصحرا تا بلوچستان، و در هر گوشهای که ملتی همچنان به نام، وخاک زبان و کرامت خود پایبند ماندهاند.
اما برای یک قرن، این صداها سرکوب شدهاند.
از سال ۱۹۲۳، با زور و جنایت روی کار آمدن حکومتی متمرکز و با حمایت خارجی، ساختاری شکل گرفت که نه بر پایه وحدت، بلکه بر پایه کنترل و استعمار بنا شد؛ ساختاری که تلاش کرد زبانها را ملتها را حذف کند، فرهنگها را به حاشیه براند و ثروت سرزمینهای این ملتها را بدون عدالت تصاحب کند.
و هنگامی که انقلاب ۱۹۷۹ رخ داد، امیدی پدید آمد— اما سرکوب پایان نیافت.
چهرهها تغییر کردند، اما رنجها باقی ماندند.
امروز، کودکان الاحواز هنوز برای سخن گفتن به زبان مادری خود با محدودیت روبهرو هستند.
مردم آذربایجان جنوبی، کردستان، بلوچستان و ترکمنصحرا همچنان بار سنگین بیعدالتی را بر دوش میکشند.
سرزمینهایشان غنی است—اما مردمشان محروم؛ صدایشان رساست—اما شنیده نمیشود.
با این همه—ایستادهاند.
ایستادهاند، زیرا هویت را نمیتوان نابود کرد.
ایستادهاند، زیرا کرامت را نمیتوان سرکوب کرد.
ایستادهاند، زیرا میل به آزادی و استقلال، از ترس نیرومندتر است.
امروز تنها یادآوری نیست— بلکه فریادی است:
فریاد برای عدالت، فریاد برای به رسمیت شناخته شدن،
و فریاد برای حق تعیین سرنوشت و استقلال الاحواز.
زیرا صلح واقعی بر سکوت بنا نمیشود.
دموکراسی واقعی بدون برابری ممکن نیست.
و آینده نمیتواند متعلق به سرکوب باشد.
ملتهای الاحواز و دیگر ملتهای تحت ستم، درخواست نمیکنند—
آنها حق خود را مطالبه میکنند.
و تاریخ گواه است که حق خود را خواهند گرفت،
و تاریخ، صدای آنها را خواهد شنید.
الاحواز پیروز خواهد شد،
زیرا حق هرگز شکست نمیخورد، حتی اگر زمان طولانی شود
هر ملتی که تاریخش را نداند به اسارت محکوم است و هر ملتی که تجربه را تجربه کند حماقت است .
والسلام علیکم و رحمهالله
میکایل اویتا مسئول اول روابط بین الملل سازمان اتحادیه دمکراتیک ترکهای آذربایجان جنوبی (GADTB)
دیدئوی سخنرانی:
