ادتاج اتحادیه دمکراتیک ترک آذربایجان جنوبی
در روزهایی که بحران آب در مناطق آذربایجان، به مرحلهای نگرانکننده رسیده و بسیاری از دریاچهها، رودخانهها و منابع زیرزمینی در حال خشکیدناند، خبر آغاز ابرپروژهی انتقال آب از خلیج فارس به تهران، بار دیگر نگاهها را به سوی سیاستهای ناعادلانهی توسعه و تخصیص منابع در کشور ایران جلب کرده است.
به گزارش “صفحه اطلاع رسانی عباس لسانی”، با استناد بهگزارش رسانههای رسمی، نماینده رئیسجمهور در امور توسعه دریامحور اعلام کرده است که پروژهی عظیم انتقال آب از خلیج فارس به تهران، با طولی بالغ بر هزار کیلومتر، بهدست متخصصان داخلی به پایان رسیده و اکنون بهعنوان منبعی مطمئن برای تأمین آب پایتخت در نظر گرفته میشود. این در حالی است که تنها یک سال از بهرهبرداری از پروژهی مشابهی برای انتقال آب به استانهای مرکزی و فارسنشین، از جمله اصفهان، نمیگذرد—پروژهای که با هزینهای هزاران میلیارد تومانی و مسافتی نزدیک به هزار کیلومتر اجرا شد.
در شرایطی که استانهای آذربایجان شرقی و غربی، اردبیل، همدان ، قزوین و زنجان، با بحران شدید کمآبی، خشکسالی و نابودی منابع طبیعی مواجهاند، تخصیص بودجههای کلان برای انتقال آب به مناطق برخوردارتر، پرسشهای جدی درباره عدالت منطقهای و اولویتبندیهای توسعهای در کشور ایجاد کرده است.
دریاچهی اورمیه، بهعنوان یکی از مهمترین منابع آبی و زیستمحیطی کشور، سالهاست که در سکوت و بیتوجهی رو به نابودی میرود. در حالیکه احیای این دریاچه نیازمند تخصیص منابع و اجرای پروژههای علمی و پایدار است، تمرکز دولت بر انتقال آب به مناطق مرکزی و پایتخت، نشانهای از بیتوجهی ساختاری به نیازهای حیاتی مناطق تورکنشین و شمالغربی کشور تلقی میشود.
تداوم این روند میتواند پیامدهای اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی گستردهای بهدنبال داشته باشد. از یکسو، تشدید بحران آب در آذربایجان میتواند به مهاجرتهای اجباری، نابودی کشاورزی و افزایش نارضایتیهای منطقهای منجر شود؛ و از سوی دیگر، تمرکز منابع در مناطق خاص، شکافهای توسعهای را عمیقتر خواهد کرد.
